KYV08087 symposium.jpg

ΣΥΜΠΟΣΙΟ

​Κάτω από το Τοπίο

26 Ιουνίου – 29 Ιουνίου  2022

Πρόσκληση για Υποβολή Περιλήψεων

 
 

Εννοιολογικό Πλαίσιο

 

Το Συμπόσιο Κάτω από το Τοπίο στοχεύει σε μια κριτική επαναξιολόγηση του ίδιου του όρου και της έννοιας του ‘τοπίου’, καθώς επίσης και της δυνητικής του αξίας ως τόπου συνάντησης για στρατηγικές συνεργασίες. Πράγματι, τα τοπία παρέχουν ένα κοινό έδαφος για την αντιμετώπιση των πολύπλοκων κοινωνικών και περιβαλλοντικών προκλήσεων του 21ου αιώνα. Είναι τόποι συνύπαρξης, αλλά και τόποι όπου η περιβαλλοντική ‘ζημιά’ που προκαλείται από τον άνθρωπο (σύμφωνα με τον όρο που εισήγαγε η Anna Lowenhaupt Tsing)[1] καθίσταται φανερή και απτή. Η Ανθρωπόκαινος βρίσκει το νόημα (ή τα νοήματά) της στο τοπίο και στα ‘σημάδια’ του.[2] Έτσι, η εστίαση στο τοπίο μάς επιτρέπει να αγκυρώσουμε φαινομενικά αφηρημένες και απόμακρες παγκόσμιες προκλήσεις σε ένα συγκεκριμένο χώρο και χρόνο – όπως σημειώνει ο Bruno Latour, στο τοπίο βρίσκουμε ‘έναν τόπο για να (προσ)γειωθούμε [a place to land]’.[3] Στο πλαίσιο αυτό, ο τόπος διεξαγωγής του Συμποσίου είναι καθοριστικός: οι θεωρητικές διερευνήσεις θα συνδιαλλαγούν με τα πολιτισμικά τοπία της Θήρας και της Θηρασιάς. Η εμφανής αντίθεση μεταξύ του υπεραναπτυγμένου τοπίου της πρώτης και του σχεδόν εγκαταλελειμμένου τοπίου της δεύτερης, αποδίδει ένα γόνιμο εννοιολογικό χώρο για να στοχαστούμε πάνω στο μέλλον των τοπίων στα οποία – και με τα οποία – ζούμε.

Στον καθημερινό λόγο, οι επικλήσεις του τοπίου σχετίζονται συχνά με την κατανόησή του ως ‘πανόραμα’: ως αντικείμενο παρατήρησης ή θαυμασμού. Μια τέτοια πρόσληψη του τοπίου, που συνδέεται σήμερα με την εμπορευματοποίησή του, έχει τις ρίζες της σε μια βαθύτερη απομάκρυνση του ανθρώπου από το περιβάλλον του, η οποία μας πάει πίσω τουλάχιστον ως το 1350 μ.Χ., όταν ο Πετράρχης ανέβηκε στο όρος Ventoux με την κατά τα φαινόμενα καινοφανή πρόθεση να ‘θαυμάσει τη θέα’.[4] Στους αιώνες που πέρασαν, οι ‘αισθητικές’ προσλήψεις του τοπίου αναπτύχθηκαν παράλληλα με την προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το τοπίο (και ο κόσμος εν γένει) ως αντικείμενο ορθολογικού σχεδιασμού και οργάνωσης.[5] Τέτοιες προοπτικές μοιάζει να αποκόπτουν όλο και περισσότερο τις πρακτικές και παραγωγικές πτυχές του τοπίου από τις ιδέες και τις αξίες που το διέπουν και που αναπαράγονται σιωπηρά μέσα σε αυτό.

Το Συμπόσιο Κάτω από το Τοπίο θα έχει ως στόχο να εξετάσει τα ζητήματα που ανακύπτουν όταν το τοπίο συζητείται και μελετάται μέσα από θεμελιώδεις διχοτομίες της Νεωτερικότητας – όπως η αντίθεση ωφελιμότητας και ομορφιάς που επισκιάζει την ανάπτυξη της αισθητικής από τον 18ο αιώνα – και πώς τέτοιες οπτικές συσκοτίζουν τις δυνατότητες εναλλακτικών προσεγγίσεων. Στο ίδιο πνεύμα, μάς ενδιαφέρει να δούμε πώς μπορούμε να διερευνήσουμε σφαιρικές προσλήψεις ενός ‘ουσιώδους’ τοπίου, νοούμενο ως τόπο καθημερινών καθηκόντων (tasks), κοινωνικών σχέσεων και συμβολικών αναπαραστάσεων.[6] Ως εκ τούτου, η εστίαση στις ενσώματες, ισχυρά ‘εντοπισμένες’ αλληλεπιδράσεις με τα τοπία μπορεί να προσφέρει τακτικές αμφισβήτησης των καθιερωμένων αφηγήσεων και των υφιστάμενων σχέσεων δύναμης. Στο πλαίσιο αυτό, οι γηγενείς κοσμολογίες και οι ιστορίες των προνεωτερικών κοινών (commons), καθώς και οι φεμινιστικές επιστημολογίες, μάς ενθαρρύνουν να αναζητήσουμε εναλλακτικές προσεγγίσεις του τοπίου.[7]

Το Συμπόσιο Κάτω από το Τοπίο καλωσορίζει προτάσεις που εστιάζουν στη μελέτη συγκεκριμένων τοπίων και των αναπαραστάσεών τους (σύγχρονων και ιστορικών) και αναδεικνύουν κρίσιμα ζητήματα σε όλο το φάσμα των επιστημών, των κοινωνικών αγώνων και της ευρύτερης πολιτισμικής παραγωγής. Αποσκοπεί να φωτίσει από διαφορετικές πλευρές την ολιστική φύση του τοπίου, ως μια κρίσιμη έννοια για τη συνάντηση διαφορετικών πεδίων και μορφών γνώσης. Με άλλα λόγια, το Συμπόσιο Κάτω από το Τοπίο στοχεύει στη διασταύρωση διαφορετικών ερευνητικών κατευθύνσεων με εργαλεία και έννοιες που παρέχονται από πεδία όπως η αρχιτεκτονική, η μηχανική, οι γεωεπιστήμες, η φιλοσοφία, η πολιτισμική γεωγραφία και οι περιβαλλοντικές ανθρωπιστικές επιστήμες· με τρόπους που να αμφισβητούν τους διαχωρισμούς ανάμεσα στις ανθρωπιστικές και τις λεγόμενες ‘σκληρές’ επιστήμες, τη ‘φύση’ και τον ‘πολιτισμό’, τη γνώση των ειδικών και την τοπική γνώση, ανάμεσα στον ανθρώπινο και το μη ανθρώπινο κόσμο.

Εννοιολογικό Πλαίσιο

 

Το Συμπόσιο Κάτω από το Τοπίο στοχεύει σε μια κριτική επαναξιολόγηση του ίδιου του όρου και της έννοιας του ‘τοπίου’, καθώς επίσης και της δυνητικής του αξίας ως τόπου συνάντησης για στρατηγικές συνεργασίες. Πράγματι, τα τοπία παρέχουν ένα κοινό έδαφος για την αντιμετώπιση των πολύπλοκων κοινωνικών και περιβαλλοντικών προκλήσεων του 21ου αιώνα. Είναι τόποι συνύπαρξης, αλλά και τόποι όπου η περιβαλλοντική ‘ζημιά’ που προκαλείται από τον άνθρωπο (σύμφωνα με τον όρο που εισήγαγε η Anna Lowenhaupt Tsing)[1] καθίσταται φανερή και απτή. Η Ανθρωπόκαινος βρίσκει το νόημα (ή τα νοήματά) της στο τοπίο και στα ‘σημάδια’ του.[2] Έτσι, η εστίαση στο τοπίο μάς επιτρέπει να αγκυρώσουμε φαινομενικά αφηρημένες και απόμακρες παγκόσμιες προκλήσεις σε ένα συγκεκριμένο χώρο και χρόνο – όπως σημειώνει ο Bruno Latour, στο τοπίο βρίσκουμε ‘έναν τόπο για να (προσ)γειωθούμε [a place to land]’.[3] Στο πλαίσιο αυτό, ο τόπος διεξαγωγής του Συμποσίου είναι καθοριστικός: οι θεωρητικές διερευνήσεις θα συνδιαλλαγούν με τα πολιτισμικά τοπία της Θήρας και της Θηρασιάς. Η εμφανής αντίθεση μεταξύ του υπεραναπτυγμένου τοπίου της πρώτης και του σχεδόν εγκαταλελειμμένου τοπίου της δεύτερης, αποδίδει ένα γόνιμο εννοιολογικό χώρο για να στοχαστούμε πάνω στο μέλλον των τοπίων στα οποία – και με τα οποία – ζούμε.

Στον καθημερινό λόγο, οι επικλήσεις του τοπίου σχετίζονται συχνά με την κατανόησή του ως ‘πανόραμα’: ως αντικείμενο παρατήρησης ή θαυμασμού. Μια τέτοια πρόσληψη του τοπίου, που συνδέεται σήμερα με την εμπορευματοποίησή του, έχει τις ρίζες της σε μια βαθύτερη απομάκρυνση του ανθρώπου από το περιβάλλον του, η οποία μας πάει πίσω τουλάχιστον ως το 1350 μ.Χ., όταν ο Πετράρχης ανέβηκε στο όρος Ventoux με την κατά τα φαινόμενα καινοφανή πρόθεση να ‘θαυμάσει τη θέα’.[4] Στους αιώνες που πέρασαν, οι ‘αισθητικές’ προσλήψεις του τοπίου αναπτύχθηκαν παράλληλα με την προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το τοπίο (και ο κόσμος εν γένει) ως αντικείμενο ορθολογικού σχεδιασμού και οργάνωσης.[5] Τέτοιες προοπτικές μοιάζει να αποκόπτουν όλο και περισσότερο τις πρακτικές και παραγωγικές πτυχές του τοπίου από τις ιδέες και τις αξίες που το διέπουν και που αναπαράγονται σιωπηρά μέσα σε αυτό.

Το Συμπόσιο Κάτω από το Τοπίο θα έχει ως στόχο να εξετάσει τα ζητήματα που ανακύπτουν όταν το τοπίο συζητείται και μελετάται μέσα από θεμελιώδεις διχοτομίες της Νεωτερικότητας – όπως η αντίθεση ωφελιμότητας και ομορφιάς που επισκιάζει την ανάπτυξη της αισθητικής από τον 18ο αιώνα – και πώς τέτοιες οπτικές συσκοτίζουν τις δυνατότητες εναλλακτικών προσεγγίσεων. Στο ίδιο πνεύμα, μάς ενδιαφέρει να δούμε πώς μπορούμε να διερευνήσουμε σφαιρικές προσλήψεις ενός ‘ουσιώδους’ τοπίου, νοούμενο ως τόπο καθημερινών καθηκόντων (tasks), κοινωνικών σχέσεων και συμβολικών αναπαραστάσεων.[6] Ως εκ τούτου, η εστίαση στις ενσώματες, ισχυρά ‘εντοπισμένες’ αλληλεπιδράσεις με τα τοπία μπορεί να προσφέρει τακτικές αμφισβήτησης των καθιερωμένων αφηγήσεων και των υφιστάμενων σχέσεων δύναμης. Στο πλαίσιο αυτό, οι γηγενείς κοσμολογίες και οι ιστορίες των προνεωτερικών κοινών (commons), καθώς και οι φεμινιστικές επιστημολογίες, μάς ενθαρρύνουν να αναζητήσουμε εναλλακτικές προσεγγίσεις του τοπίου.[7]

Το Συμπόσιο Κάτω από το Τοπίο καλωσορίζει προτάσεις που εστιάζουν στη μελέτη συγκεκριμένων τοπίων και των αναπαραστάσεών τους (σύγχρονων και ιστορικών) και αναδεικνύουν κρίσιμα ζητήματα σε όλο το φάσμα των επιστημών, των κοινωνικών αγώνων και της ευρύτερης πολιτισμικής παραγωγής. Αποσκοπεί να φωτίσει από διαφορετικές πλευρές την ολιστική φύση του τοπίου, ως μια κρίσιμη έννοια για τη συνάντηση διαφορετικών πεδίων και μορφών γνώσης. Με άλλα λόγια, το Συμπόσιο Κάτω από το Τοπίο στοχεύει στη διασταύρωση διαφορετικών ερευνητικών κατευθύνσεων με εργαλεία και έννοιες που παρέχονται από πεδία όπως η αρχιτεκτονική, η μηχανική, οι γεωεπιστήμες, η φιλοσοφία, η πολιτισμική γεωγραφία και οι περιβαλλοντικές ανθρωπιστικές επιστήμες· με τρόπους που να αμφισβητούν τους διαχωρισμούς ανάμεσα στις ανθρωπιστικές και τις λεγόμενες ‘σκληρές’ επιστήμες, τη ‘φύση’ και τον ‘πολιτισμό’, τη γνώση των ειδικών και την τοπική γνώση, ανάμεσα στον ανθρώπινο και το μη ανθρώπινο κόσμο.

 
 
 

Διάρθρωση προγράμματος

Το Συμπόσιο Κάτω από το Τοπίο οργανώνεται σε δύο μέρη: Η πρώτη ημέρα (26 Ιουνίου) θα πραγματοποιηθεί στη Σαντορίνη, ακολουθώντας τη μορφή ενός συνεδρίου (ανοικτό στο κοινό). Θα περιλαμβάνει τέσσερις κεντρικές ομιλίες από ερευνητές που προέρχονται από τους τομείς της φιλοσοφίας, της πολιτισμικής γεωγραφίας, της αρχιτεκτονικής τοπίου και των περιβαντολλογικών ανθρωπιστικών επιστημών. Τις επόμενες τρεις ημέρες (27, 28 Ιουνίου και 29 Ιουνίου) το Συμπόσιο θα μεταφερθεί στο νησί της Θηρασιάς – μόλις λίγα θαλάσσια μίλια από τη Σαντορίνη – λαμβάνοντας τη μορφή ενός περιπλανώμενου, υπαίθριου εργαστηρίου που θα εστιάζει στις μελέτες των νέων ερευνητών και ερευνητριών. Προκειμένου να δοθεί χώρος για ουσιαστικό διάλογο, ο αριθμός των συμμετεχόντων ορίζεται στους 16, με αυτούς να κατανέμονται σε τέσσερις συνεδρίες που θα αντιστοιχούν στις θεματικές των τεσσάρων κεντρικών ομιλιών της πρώτης ημέρας. Κάθε συνεδρία θα λάβει χώρα σε διαφορετική τοποθεσία της Θηρασιάς (εστιάζοντας σε διαφορετικές πτυχές του φυσικού και ανθρωπογενούς τοπίου) και θα συντονίζεται από έναν από τους κεντρικούς ομιλητές και έναν ακόμη προσκεκλημένο σχολιαστή. 

Οι συμμετέχουσες/οντες που θα επιλεγούν (βάσει της περίληψης που θα καταθέσουν) θα κληθούν να υποβάλουν πλήρεις εργασίες ένα μήνα πριν από το Συμπόσιο, ώστε αυτές να διανεμηθούν πριν από τη φυσική συνάντηση στη Θήρα και τη Θηρασιά. Κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου, κάθε συμμετέχουσα/ων θα παρουσιάσει μια περίληψη της εργασίας της/του (10 λεπτά το πολύ) και θα λάβει σχόλια από τους άλλους συμμετέχοντες, τους προσκεκλημένους σχολιαστές και τους κεντρικούς ομιλητές. Το Συμπόσιο θα ολοκληρωθεί με μια στρογγυλή τράπεζα μεταξύ των κεντρικών ομιλητών και άλλων προσκεκλημένων επιστημόνων, η οποία θα συνθέσει τα διδάγματα και τις γνώσεις που αποκτήθηκαν στις προηγούμενες συνεδρίες.

 

Kεντρικοί ομιλητές.

Το Συμπόσιο ξεκινά με τις διαλέξεις τεσσάρων κεντρικών ομιλητών από τους τομείς της πολιτιστικής γεωγραφίας, της αρχιτεκτονικής τοπίου, των περιβαλλοντικών ανθρωπιστικών επιστημών και της φιλοσοφίας. Το έργο αυτών των αναγνωρισμένων ερευνητών περιλαμβάνεται στο διεθνές state of the art γύρω από την αρχιτεκτονική και το τοπίο. Στις ημέρες που θα ακολουθήσουν, κάθε κεντρικός ομιλητής θα προεδρεύσει σε μια από τις συνεδρίες, όπου θα συζητηθούν οι εργασίες των νέων ερευνητών και ερευνητριών. 

Ο Karsten Harries είναι ομότιμος καθηγητής φιλοσοφίας στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου Yale στις ΗΠΑ, και θεωρείται διακεκριμένος στοχαστής στους τομείς της σύγχρονης φιλοσοφίας της τέχνης και της θεωρίας της αρχιτεκτονικής. Ανάμεσα στα έργα του, το The Ethical Function of Architecture (MIT Press, 1998) ερμηνεύει τους ιστορικούς μετασχηματισμούς των ιδεών γύρω από τον πολιτισμικό ρόλο της αρχιτεκτονικής και της τέχνης, στην πορεία της Νεωτερικότητας. Η αντίθεση ανάμεσα σε μια ‘ηθική’ και μια ‘αισθητική’ πρόσληψη του ρόλου αυτού προτείνεται ως ένας βασικός εννοιολογικός άξονας για την προσέγγιση του σύνθετου θέματος του τοπίου.

Η Teresa Gali-Izard είναι αρχιτέκτονας τοπίου και καθηγήτρια στο ETH της Ζυρίχης. Είναι συνιδρύτρια του βραβευμένου στούντιο Arquitectura Agronomia και έχει πραγματοποιήσει έργα στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική. Έχει διδάξει στο Harvard Graduate School of Design και είναι συγγραφέας του βιβλίου The Same Landscapes: Ideas and Interpretations (Gustavo Gili, 2006). Στο πλαίσιο της έρευνάς της μελετά τη διαμόρφωση και τη λειτουργία των μεσογειακών συστημάτων τοπίου. Η πρακτική της διερευνά τις δυνατότητες συνύπαρξης ανάμεσα σε είδη και διαδικασίες, με κάθε τοπίο να σχεδιάζεται στη συνέχεια ως ένα σύνθετο, δυναμικό οικοσύστημα. 

Ο Kenneth Olwig είναι ομότιμος καθηγητής Σχεδιασμού Τοπίου στο Σουηδικό Πανεπιστήμιο Γεωργικών Επιστημών. Έχει μελετήσει την έννοια του τοπίου σε διαφορετικά πολιτισμικά πλαίσια και ιδίως τις σχέσεις του με τη Δικαιοσύνη και τη Διακυβέρνηση. Στο θεμελιώδες άρθρο του ‘Recovering the Substantive Nature of Landscape’ (1996) τάσσεται υπέρ ενός ‘ουσιώδους’ τοπίου, το οποίο νοείται σε αντίθεση με το τοπίο που αποκαλεί ‘φαινομενικό’. Η μελέτη αυτή, καθώς και άλλα επιδραστικά δοκίμια, περιλαμβάνονται στην πρόσφατα εκδοθείσα συλλογή The Meanings of Landscape: Essays on Place, Space, Environment, and Justice (Routledge, 2019).

 

Η Leanne Betasamosake Simpson είναι αναγνωρισμένη ερευνήτρια, συγγραφέας και καλλιτέχνης της φυλής Michi Saagiig Nishnaabeg. Την περίοδο αυτή διδάσκει στο Dechinta Centre for Research & Learning, στο Denendeh του Καναδά. Στο έργο της, τα πεδία της πολιτικής, της ιστορίας και του τραγουδιού, συναντιούνται και συνδυάζονται μέσα από ερευνητικές πρακτικές Nishnaabeg. Έχει διδάξει σε πανεπιστήμια στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες και διαθέτει είκοσι χρόνια εμπειρίας σε αυτόχθονες μεθόδους εκπαίδευσης, με βάση τη γη. Ανάμεσα στα βραβευμένα βιβλία της, το As we have always done: Indigenous Freedom through Radical Resistance (Univ Of Minnesota Press: 2017) «προσκαλεί σε μη-απολογητικές, αυτόχθονες εναλλακτικές που βασίζονται στον τόπο, απέναντι στις καταστροφικές λογικές του αποικιακού κράτους». 

Σημαντικές ημερομηνίες και πληροφορίες

  • Πρόσκληση για υποβολή περιλήψεων:  1ιΝοεμβρίουι2021

  • Προθεσμία υποβολής περιλήψεων και CV:  30ιΙανουαρίουι2022

[Η περίληψη δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 350 λέξεις και το βιογραφικό σημείωμα να έχει έκταση το πολύ 1 σελίδα]

  • Ειδοποίηση αποδοχής: έως τις 28ιΦεβρουαρίουι2022

  • Προθεσμία για την υποβολή πλήρους εργασίας: 30ιΑπριλίουι2022

[περίπου 4000-5000 λέξεις, συμπεριλαμβανομένων των υποσημειώσεων] 

  • Ημερομηνίες διεξαγωγής Συμποσίου: 26ιΙουνίουι-ι29ιΙουνίουι2022


Τοποθεσία: Θήρα και Θηρασιά, Αιγαίο Πέλαγος, Ελλάδα
Σημείωση: Το νησί της Σαντορίνης, από όπου και θα ξεκινήσει το Συμπόσιο, είναι προσβάσιμο από την Αθήνα με πλοίο και αεροπλάνο. Υπάρχουν επίσης απευθείας πτήσεις από διάφορα ευρωπαϊκά αεροδρόμια. Η μεταφορά από τη Σαντορίνη στη Θηρασιά και πίσω – με πλοίο – θα πραγματοποιηθεί οργανωμένα στο πλαίσιο του προγράμματος του Συμποσίου.

Κόστος Συμμετοχής + Διαμονή (4 διανυκτερεύσεις): 470 Ευρώ 

Η συμμετοχή στο Συμπόσιο περιλαμβάνει τη διαμονή για τέσσερις διανυκτερεύσεις (τρεις στη Θηρασιά και μία στη Σαντορίνη) και ανέρχεται σε 470 Ευρώ. Επίσης, στο κόστος αυτό περιλαμβάνονται η υποδοχή, ένα γεύμα ανά ημέρα και το αποχαιρετιστήριο δείπνο, καθώς και όλες οι μεταφορές στο πλαίσιο του προγράμματος του Συμποσίου.


[1] Anna Lowenhaupt Tsing, Heather Anne Swanson, Elaine Gan, and Nils Bubandt (eds) Arts of Living on a Damaged Planet. Ghosts of the Anthropocene (Minneapolis : University of Minnesota Press, 2017).

[2] Ο όρος ‘σημάδια’ (scars) του τοπίου προτείνεται από την Anna Storm στο A. Storm, Post-industrial Landscape Scars (Palgrave Macmillan, 2014).

[3] Bruno Latour, Down to Earth: Politics in the New Climatic Regime, English edition (Cambridge, UK ; Medford, MA: Polity Press, 2018). Για μια επισκόπηση των σχεσιακών θεωριών (συμπεριλαμβανομένου του έργου του Bruno Latour) και της δυνατότητας εφαρμογής τους στην έρευνα για το τοπίο, βλ. Martin Döring, Cormac Walsh & Linde Egberts ‘Beyond nature and culture: relational perspectives on the Wadden Sea landscape’, Maritime Studies 20, 225–234 (2021).

[4] Petrarca, Francesco, The Ascent of Mount Ventoux: A Letter from Petrarch. (New York: Petrarch Press, 1989). Ασφαλώς, αυτή η ιστορική στιγμή απέχει πολύ από αυτό που σήμερα θα ονομάζαμε αισθητικοποίηση του τοπίου, όμως παρ' όλα αυτά μας παρέχει ένα ορόσημο για μια εποχή διαδοχικών μεταβολών στην αντίληψη της φύσης (και της τέχνης).

[5] Στο βιβλίο του The Ethical Function of Architecture (Cambridge, Mass.: MIT Press, 2000) ο φιλόσοφος Karsten Harries έχει καταδείξει πώς η άνοδος της ‘αισθητικής προσέγγισης’ στην Τέχνη και την Αρχιτεκτονική μπορεί να ιδωθεί ως η άλλη πλευρά της χειραφέτησης του ορθού λόγου κατά τους Νεότερους Χρόνους.

[6] Στις μελέτες του για το τοπίο ο Kenneth Olwig έχει ανιχνεύσει με ακρίβεια τους μετασχηματισμούς του όρου και την προοδευτική του παγίδευση ανάμεσα σε εικονογραφικές και εδαφικές αντιλήψεις κατά τη διάρκεια της Νεωτερικότητας. Βλ. Kenneth Olwig, The Meanings of Landscape: Essays on Place, Space, Environment and Justice (Abingdon, Oxon; New York, NY: Routledge, 2019). Για μια περιεκτική πρόσληψη του τοπίου από την οπτική του κατοικείν και των καθηκόντων του, βλ. Επίσης Tim Ingold. ‘The Temporality of the Landscape.’ World Archaeology 25, no. 2 (1993): 152–74.

[7] Βλ. Leanne Betasamosake Simpson, As We Have Always Done : Indigenous Freedom through Radical Resistance. (Minneapolis; London: University of Minnesota Press, 2020) και Donna Haraway, ‘Situated Knowledges: The Science Question in Feminism and the Privilege of Partial Perspective,’ Feminist Studies 14, no. 3 (1988): 575–99.

 

Προσκεκλημένοι Ακαδημαϊκοί.

Κομβικός στη διεξαγωγή του Συμποσίου Κάτω από το Τοπίο θα είναι ο ρόλος των συντονιστών και προσκεκλημένων σχολιαστών, τον οποίο θα αναλάβουν έμπειροι ακαδημαϊκοί από διαφορετικά πεδία, πλαισιώνοντας και πάλι το ερώτημα του τοπίου από κρίσιμες συμπληρωματικές οπτικές.

Η
Karen Fog Olwig είναι ομότιμη καθηγήτρια στο Τμήμα Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης. Η έρευνά της εστιάζει κυρίως σε ζητήματα μετανάστευσης και νησιωτικότητας στο πολιτισμικό πλαίσιο της Καραϊβικής, ενώ έχει επίσης εξετάσει θέματα μετανάστευσης και ένταξης στη Δανία. Οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ οικογενειακών δικτύων, φύλου, κινητικότητας και ανήκειν, αποτελούν βασικούς άξονες της προσέγγισής της. Μεταξύ των δημοσιεύσεών της περιλαμβάνονται τα βιβλία Small Islands, Large Questions (Taylor & Francis Ltd, 1995) και Global Culture, Island Identity (Routledge, 2017), όπου η έμφαση δίνεται στην αλληλεπίδραση μεταξύ τοπικης και παγκόσμιας κουλτούρας και στη σημασία της πολιτισμικής παρουσίασης (cultural display) για πληθυσμούς που έχουν βιώσει τη διαδικασία της κοινωνικοοικονομικής περιθωριοποίησης στον Δυτικό κόσμο.

Ο
Βασίλης Γκανιάτσας είναι καθηγητής Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων και Θεωρίας Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού, καθώς και διευθυντής του εργαστηρίου Μορφολογίας στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Ε.Μ.Π. Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα συγκαταλέγονται η εννοιολογική και οντολογική θεώρηση του αρχιτεκτονικού έργου και  η ερμηνεία και ανάδειξη φυσικών τοπίων και ιστορικών τόπων μέσω του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού. Το αρχιτεκτονικό του έργο έχει διακριθεί με διεθνή βραβεία μεταξύ των οποίων το Μετάλλιο της EUROPA NOSTRA (2010) του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Αποκατάσταση και Ανάδειξη του Κτηρίου Χάνσεν και του Συγκροτήματος των εγκαταστάσεων του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών στο λόφο Νυμφών.

Η
Κλαίρη Παλυβού είναι Ομότιμη Καθηγήτρια του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Α.Π.Θ., όπου διετέλεσε διευθύντρια του μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών ‘Προστασία, Συντήρηση και Αποκατάσταση Μνημείων Πολιτισμού‘. Το ακαδημαϊκό της έργο εστιάζει στην αρχιτεκτονική και την τέχνη του προϊστορικού Αιγαίου και έχει αναγνωριστεί με διεθνή βραβεία και υποτροφίες. Παράλληλα, υπήρξε επιστημονική υπεύθυνη του πολυετούς ερευνητικού προγράμματος ‘Διαχρονικοί Νησιωτικοί Πολιτισμοί: Η περίπτωση της Θηρασιάς’ με αντικείμενο τη συνολική εικόνα του χώρου και των κοινωνικών ομάδων καθώς και του μεταβαλλόμενου τοπίου που αυτές διαμόρφωσαν στη Θηρασιά.

H
Θεανώ Σ. Τερκενλή είναι Καθηγήτρια στο τμήμα Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου του Αιγαίου. Τα ερευνητικά της αντικείμενα περιλαμβάνουν την ανθρωπογεωγραφία, την πολιτισμική γεωγραφία, τα πολιτισμικά τοπία, και τα τοπία του τουρισμού. Έχει λάβει μέρος και έχει συντονίσει εθνικά και διεθνή ερευνητικά προγράμματα γύρω από το τοπίο, με ένα μεγάλο εύρος προσεγγίσεων, από ζητήματα βιωματικής εμπειρίας και μηχανισμούς αντίληψης έως πολιτικές σχεδιασμού. Μεταξύ των δημοσιεύσεών της, το ‘Πολιτισμικό Τοπίο: Γεωγραφικές Προσεγγίσεις’ (Παπαζήσης, 1996), τοποθετείται στην πιο σημαντική βιβλιογραφία για τη μελέτη των Ελληνικών - και όχι μόνο - τοπίων.

 

Πρόσκληση για Υποβολή Περιλήψεων.

 

Προθεσμία υποβολής περιλήψεων: 30ιΙανουαρίουι2022

Οι εργασίες του Συμποσίου θα πραγματοποιηθούν στην Αγγλική γλώσσα, όπως και η κατάθεση των περιλήψεων και των βιογραφικών σημειωμάτων

Για σχετικές ερωτήσεις, επικοινωνήστε μαζί μας στο symposium.utl@boulouki.org

Επιστημονική Επιτροπή.

Karsten Harries, Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας, Yale University

Kenneth Olwig, Ομότιμος καθηγητής Σχεδιασμού Τοπίου, Swedish University of Agricultural Sciences (SLU)

Βασίλης Γκανιάτσας, Καθηγητής Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων και Θεωρίας Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Κλαίρη Παλυβού, Ομότιμη Καθηγήτρια Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Θεανώ Τερκενλή, Καθηγήτρια Ανθρωπογεωγραφίας και Πολιτισμικής Γεωγραφίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

Φαίδων Μουδόπουλος–Αθανασίου, Δρ. Αρχαιολογίας, University of Sheffield

Νίκος Μαγουλιώτης, Υπ. Διδάκτορας, ETH Zurich

Μαριλένα Μελά, Υπ. Διδάκτορας, Vrije Universiteit Amsterdam

Ίωνας Σκλαβούνος, Υπ. Διδάκτορας, Universiteit Antwerpen